باز هم مرداد تلخ ... سخت بیمارم هنوز سرد و بیجان است و زرد؛ رنگ و رخسارم هنوز دستهایم را بگیر جان بگیرم اندکی در کنارم هستی و ضعف و تب دارم هنوز آخرین دیدار ماست؛ روز رفتن ... صبح زود در سکوتی سهمگین با تو بیدارم هنوز هفت سال از رفتنت (بودنت) - صادق - گذشت میدرخشی روز و شب توی افکارم هنوز آه! ای صادقترین ای سراپا آفتاب نیمه شب در نور ماه از تو سرشارم هنوز خواب میبینم تو را خوابهایم مال توست دوستم داری هنوز دوستت دارم هنوز

چندیست به تفسیر سخن مشتاقی

مشغول کلام و وعظ و استنطاقی

آلودهی اخبار و جناح چپ و راست

معتاد نتیجه گیری اخلاقی

مانند یک سرودهی زیبای ناتمام

در من کسی تمام خودش را نریخته

خودکار و کاغذ و من ِ یک فصل در سکوت

چیزی که شعر میشود از من گریخته

دوباره دست تو را سردِ سرد میگیرد

و قلب خاطرههای تو درد میگیرد

و بیخیال قدم میزنی زمستان را

و شهر شکل قدمهای مَرد میگیرد

مثل یک قرص خورده میشوی و

در تنت خواب برده میشوی و

مثل یک بازه از زمان ابد

لحظهها را شمرده میشوی و

مثل هر روز مثل هر ساعت

مردهای باز مرده میشوی و

خودکشی میبرد تو را با خود

در حوادث فشرده میشوی و

لای اخبار اجتماعی تلخ

بارها خاک خورده میشوی و ...

گفتی سراب پوچم و تخریب میشوم؟ صبحم که با طلوع تو تعقیب میشوم آنقدر طعم روشنیات را چشیدهام از هر چه ترس و دلهره تکذیب میشوم این فصل هر چه سرد که باشد هراس نیست من بیشتر به سوی تو ترغیب میشوم دارد بهار میرسد از راه و باز هم با دشت و باغ و منظره ترکیب میشوم هر روز داغ ِ داغ تو را میبرم به کام دیوانهوار سبز و پر از سیب میشوم

آمدم سیزده دربدرم را به طبیعت ببرم تا هوایی بخورد از علف و دشت و بیابان به سرم دیدم این مردم سر شاد عمیقاً دلشان پر گله است هر چه روییدنی و سبز و زمینی ست گره در گره است یک نفر سبزه پروردهی خود را گره کور زده آخرین دسته گلش را به سر مشکل کنکور زده عاشقی در طلب خانه و معشوقه و پول از هستی بوتههای چمن و درد فشار گره سر دستی آن طرف تر علفی با گره هشتی سر خرگوشی یک هنرمند طلب کرده ز دامان طبیعت هوشی ساقهی نازک و سبزی که اسیر گره واکسیل است پستهایی که به سرباز لب مرز جنون تحمیل است دختران ده بالا به گمانم همه قالی زدهاند بس که زیبا گره ساده پر

دارد هوای خانه مه آلود میشود سیگار می کشی و تنت دود میشود هی سرفه؛ سرفه ... تو هی سرفه میکنی لعنت به عشق! با ریههایت چه میکنی؟! گــُم کردهای تمام خودت را در این اتاق دیوار و تخت و شیشهی مشروب و اختناق از بس که قصههات تو را در خودت شکست از بس که مست میشوی و مستِ مستِ مست دیوانهوار از بدنت طرد میشوی روحی که در تمام تنت درد میشوی حسی که در خیال غزلهات میدوی ذهنت کبود میشود و زخم میشوی ... از التهاب میپرم از خواب نیمه شب آتش گرفته است تنم از خیال و تب آتش گرفته است تنم دود میشود دارد هوای خانه مه آلود میشود

چون راهزنی به خیمه ی دل زده بود

ای کاش نقاب بر شمایل زده بود

با هر مژه اش تیر به قلبم میزد

بدجور بلاگرفته ریمل زده بود

لبریز تو اَم پر از ریاضی هستم

امروز فقط با تو موازی هستم

83 درصد از من عاشق شده است

درگیر خیالهای فازی هستم

- - - - - - - - - - -

میرفت مسافری که بیمقصد بود

زیبایی چشمهای او بیحد بود

سرمست و پر التهاب از کوچه گذشت

معشوقهی بالای 90 درصد بود!